Werkloosheidsuitkering (WW) na een Vaststellingsovereenkomst (VSO)
Wanneer een werknemer en werkgever besluiten om een arbeidsovereenkomst te beëindigen middels een vaststellingsovereenkomst (VSO), is het belangrijk dat de voorwaarden van de overeenkomst voldoen aan de eisen van het UWV om in aanmerking te komen voor een werkloosheidsuitkering (WW). Hier zijn enkele belangrijke punten om in overweging te nemen:
Tussentijds opzegbeding en compensatie
Een tussentijds opzegbeding in een contract biedt de mogelijkheid om vóór het einde van het contract op te zeggen, vaak met inachtneming van een opzegtermijn.
Bij het tekenen van een VSO en het betalen van compensatie voor de opzegtermijn, kan de beëindiging van het dienstverband als “niet verwijtbaar” aan de werknemer worden beschouwd, mits aan de juiste voorwaarden wordt voldaan. Dit is belangrijk voor het recht op WW.
Recht op WW-uitkering
Om recht te hebben op een WW-uitkering, moet de werknemer voldoen aan de wettelijke eisen, waaronder het niet verwijtbaar werkloos zijn. Dit betekent dat de werknemer niet op eigen initiatief ontslag heeft genomen zonder geldige reden.
De VSO moet expliciet vermelden dat het initiatief tot beëindiging van het dienstverband bij de werkgever ligt, of dat er sprake is van wederzijds goedvinden zonder verwijtbaarheid aan de kant van de werknemer.
Start van de WW-uitkering
De WW-uitkering gaat doorgaans in na afloop van de officiële opzegtermijn. Dit betekent dat als er een maand compensatie wordt geboden voor de opzegtermijn, de uitkering pas begint na het verstrijken van de opzegtermijn zoals deze zou hebben gelopen zonder compensatie.
Het is aan te raden om de vaststellingsovereenkomst te laten beoordelen door een jurist of een arbeidsrechtadvocaat om er zeker van te zijn dat de voorwaarden correct zijn en dat de werknemer geen risico loopt om zijn recht op WW-uitkering te verliezen.
